اگر پانزده سال پیش این سوال را می پرسیدید، احتمالاً اکثر مهندسان بدون تردید پاسخ می دادند.
P91.
در آن زمان، P91 به عنوان گزینه ممتاز برای سیستم‌های بخار با دمای بالا-در نظر گرفته می‌شد. بسیاری از نیروگاه های ساخته شده در آن دوره به شدت به آن متکی بودند و دلیل خوبی هم داشت. نسبت به نمرات سنتی مانند P11 و P22 پیشرفت عمده ای را ارائه کرد.
اما با تکامل فناوری تولید برق، گفتگو تغییر کرد.
امروزه، هنگام کار بر روی پروژه‌های نیروگاه فوق‌بحرانی-، بحث اغلب حول سه ماده می‌چرخد: P91، P92، و P122.
و پس از شرکت در جلسات متعدد انتخاب مواد در طول سالها، آموخته ام که انتخاب بین آنها به ندرت برای یافتن "بهترین" آلیاژ است.
این در مورد درک آنچه گیاه در تلاش برای رسیدن به آن است.
به یاد دارم که چندین سال پیش از یک نیروگاه فوق{0}} فوق بحرانی تازه راه اندازی شده بازدید کردم. تیم پروژه سرمایه گذاری هنگفتی را روی فناوری پیشرفته دیگ بخار و توربین های{2}}با راندمان بالا انجام داده بود.
در طول بحث با مهندس ارشد، من پرسیدم که کدام ماده بیشترین بحث را در مرحله طراحی ایجاد کرده است.
بدون معطلی جواب داد:
"مواد لوله کشی بخار."
نه توربین ها
نه دیگهای بخار
لوله کشی
از آنجا که زمانی که دما و فشار بخار شروع به بالا رفتن به سطوح فوق‌بحران-فوق بحرانی می‌کند، عملکرد مواد به یکی از عوامل کلیدی تبدیل می‌شود که تعیین می‌کند آیا نیروگاه برای دهه‌ها قابل اعتماد کار خواهد کرد.
بیایید با P91 شروع کنیم.
حتی امروزه، P91 یکی از موفق ترین گریدهای فولادی آلیاژی است که تا کنون در تولید برق استفاده شده است.
عملکرد فوق‌العاده‌ای را در سیستم‌های بخار اصلی، لوله‌کشی بخاری مجدد، هدرها و دیگر برنامه‌های{0}}در دمای بالا مشاهده کرده‌ام. این صنعت چندین دهه تجربه ساخت، جوشکاری، بازرسی و عملیاتی را با P91 انباشته کرده است.
برای بسیاری از نیروگاه ها، همچنان ماده معیار است.
اگر شرایط عملیاتی در محدوده عملکرد اثبات شده آن باشد، P91 اغلب تعادل عالی بین قابلیت اطمینان، در دسترس بودن و هزینه پروژه را فراهم می کند.
P92 زمانی وارد بازار شد که طراحان کارخانه کارایی را حتی بیشتر کردند.
راندمان بالاتر به دما و فشار بخار بالاتر نیاز دارد، به این معنی که مواد باید در برابر شرایط خدماتی که به طور فزاینده ای نیاز دارند مقاومت کنند.
از نظر عملی، P92 برای ارائه عملکرد بلندمدت بهبود یافته در این محیط ها- توسعه داده شد.
من متوجه شده ام که بسیاری از پروژه های برق مدرن به طور خودکار P92 را در مراحل اولیه طراحی، به ویژه برای سیستم های بخار بحرانی در نظر می گیرند. این ماده شهرت زیادی به دست آورده است زیرا به پشتیبانی از پارامترهای عملیاتی بالاتر مرتبط با فناوری های پیشرفته تولید برق کمک می کند.
با این حال، چیزی که همیشه به تیم های پروژه یادآوری می کنم این است که P92 یک ارتقاء جهانی برای هر برنامه ای نیست.
اگر یک سیستم به قابلیت اضافی نیاز نداشته باشد، مزایا ممکن است افزایش پیچیدگی و هزینه را توجیه نکنند.
سپس P122 وجود دارد.
در مقایسه با P91 و P92، P122 کمتر رایج است، اما اغلب در بحث های مربوط به تهاجمی ترین شرایط عملیاتی ظاهر می شود.
من برای اولین بار با توجه جدی به P122 در طول پروژه ای مواجه شدم که در آن مهندسان به جای نیازهای عملیاتی فعلی، اهداف بهره وری کارخانه آینده را ارزیابی می کردند.
استدلال ساده بود: اگر دما و فشار همچنان در حال افزایش باشد، آیا یک ماده{0}}با عملکرد بالاتر می‌تواند انعطاف‌پذیری بیشتری در طراحی ایجاد کند؟
P122 اغلب در آن زمینه مشاهده می شود.
مزایای بالقوه ای را برای کاربردهای بسیار سخت ارائه می دهد، اما ملاحظات اضافی مربوط به ساخت، روش های جوشکاری، کنترل کیفیت و اقتصاد پروژه را نیز معرفی می کند.
برای بسیاری از امکانات، سوال این نیست که آیا P122 می‌تواند کار کند یا خیر.
سوال این است که آیا شرایط عملیاتی واقعاً به آن نیاز دارد؟
یکی از درسی که من از سال ها کار در پروژه آموخته ام این است که جلسات انتخاب مواد اغلب بیش از حد بر رتبه بندی فنی تمرکز می کنند.
مهندسان می پرسند:
"آیا P122 بهتر از P92 است؟"
"آیا P92 بهتر از P91 است؟"
این سؤالات منطقی به نظر می رسند، اما معمولاً سؤالات اشتباهی هستند.
یک سوال بهتر این است:
"کدام ماده به بهترین وجه از شرایط عملیاتی این کارخانه خاص پشتیبانی می کند؟"
من پروژه هایی را دیده ام که در آنها P91 بهترین انتخاب بود.
من پروژه‌هایی را دیده‌ام که در آنها P92 مزایای بلندمدت- معنی‌داری ارائه می‌کرد.
و من مطالعات طراحی پیشرفته ای را دیده ام که در آن P122 یک نامزد جدی شد زیرا اهداف عملیاتی آینده استفاده از آن را توجیه می کند.
هر تصمیم منطقی بود زیرا با برنامه مطابقت داشت.
در Jiangsu Cunrui Metal Products Co., Ltd.، بحث در مورد P91، P92 و P122 به ندرت تنها با مشخصات شروع می شود. مشتریان اغلب با یک درجه ترجیحی از قبل انتخاب شده وارد می‌شوند، اما وقتی شروع به صحبت در مورد پارامترهای بخار، عمر طراحی، استراتژی تعمیر و نگهداری و اهداف پروژه می‌کنیم، مکالمه بیشتر بر عملکرد بلند مدت متمرکز می‌شود.
آنجاست که معمولا بهترین تصمیمات مادی گرفته می شود.
نه با انتخاب پیشرفته ترین آلیاژ موجود، بلکه با درک نیازهای واقعی سیستم.
پس از سالها پیرامون نیروگاه‌ها و پروژه‌های لوله‌کشی{0}}در دمای بالا، نتیجه‌گیری من ساده است.
P91 یکی از اثبات شده ترین و پرکاربردترین مواد در صنعت است.
P92 برای بسیاری از برنامه‌های فوق‌بحرانی که پارامترهای عملیاتی بالاتر نیاز به عملکرد طولانی‌مدت بیشتری دارند، به یک راه‌حل ترجیحی تبدیل شده است.
P122 امکانات بیشتری را برای سخت‌ترین شرایط ارائه می‌دهد، اما باید با دقت در برابر نیازهای پروژه ارزیابی شود.
بنابراین کدام ماده بهترین است؟
پاسخ به گیاه بستگی دارد.
زیرا در پروژه های موفق برق، بهترین لوله آلیاژی لوله ای نیست که بالاترین مشخصات را داشته باشد.
این دستگاهی است که مدت ها پس از پایان مراسم راه اندازی به طور ایمن و قابل اعتماد به کار خود ادامه می دهد.